تعزيه خواني هنر نمايشي كميجان komijantazie   

  عشق زينب بيماري نيست جز فوق جنون.........هركه گويد يا حسين بر او سرايت ميكند..........اي كه بيماري چرا نزد طبيبان ميروي.......خرده نان سفره زينب كفايت ميكند.........كربلا باشد سفارت خانه حق بر زمين......اين سفارتخانه را زينب صدارت ميكند.........بيرق خون خواه شاه كربلا اين مطلب است......اهل عالم گوش باشيد اين سپاه زينب است

  تماس با من

  آرشيو

  ابزار و امکانات

 

لوگوي وبلاگ شما


:حضور و غياب

  سايت هاي مرتبط با كميجان

لينك اول

history of komijanتاريخ كميجان

اخبار كميجان

فرهنگ و آداب و رسوم كميجان

نامداران كميجان

قصه هاي كميجان

تعزیه خوانان زرقان

شهداي كميجان

عراقي شاعر نامدار

ايل هاي برچلو و بزچلو

history of komijanتاريخ كميجان

اخبار كميجان

ماجراهاي پدربزرگ

نامداران كميجان

درباره نويسنده

طنزهاي داداشعلي كلواني

تغذيه مصنوعي باستاني كميجان

  صاحبخونه

 

 

  آغاز و انجام تعزيه

 

آغاز و انجام تعزيه

قبل از شروع هر تعزيه ، با نواختن طبل و سنج و  كوس و كرنا ، عموم مردم را به اين امر آگاه مي كنند و همزمان با تداوم صداي طبل عده اي از جوانان و علاقمندان ميدان تعزيه را آب و جارو مي كنند و خانه هاي اطراف براي نشستن تماشاچيان فرش و گليم و موكت مي آورند و كم كم ميدان شكل خود را پيدا مي كند .

تعزيه گردان از روز قبل نسخه هارا بين افراد مربوطه تقسيم و شرح وظايف هركس را تعيين مي كند و امروز هيچ دغدغه اي ندارد .

در ابتداي تعزيه براي گرم كردن ميدان و جمع شدن مستمعين ، شمر به ميدان آمده و سوار اسب شده و با صداي بلند شروع بخواندن و هل من مبارز كردن ، مي نمايد و با صداي او مردم به گمان اينكه تعزيه در حال آغاز شدن است ، براي حضور تعجيل و شتاب مي كنند.

در همين رابطه داستاني از مرحوم حاجي علي اكبرخان بهادري روايت ميكنند :

حاجي علي اكبرخان( زينب خوان) بهمراه علي ضيغمي (شمرخوان) و خليل محمدخواه (ابن سعد خوان) و ميرزا نبي الله و عزت الله يزدي و سايرين (موافق خوانان )در محلة بازار در مقابل مسجد جامع تعزيه درآورده بودند .

در حالي كه همگي مشغول لباس پوشيدن و آماده شدن بودند ، حاجي علي اكبرخان بهادري رو به مرحوم علي شمر كرده و ميگويد:

- مشد علي تو كه زودتر لباست را پوشيده اي سوار اسب شو ، يك خورده هل من مبارز بخوان تا مردم جمع بشوند تعزيه را شروع كنيم .

مرحوم علي ضيغمي سوار براسب به ميدان شتافته و شروع به خواندن و مبارزطلبي و ايجاد شور و هيجان ميكند ، پس از لختي ، حاج علي اكبرخان از يك نفر سئوال ميكند :

- پسر، برو نگاه كن ، ببين كسي آمده ؟

آن جوان بيرون را نگاه كره و ميگويد :

- هنوز نه آقا ، فقط چندتا زن اون گوشه نشسته اند .

- پس بگذار علي شيمير هنوز بخواند .

پس از مدتي حاج علي اكبرخان دوباره از همانكس مي پرسد :

 - حالا چي پسر ؟ برو ببين كسي نمياد ؟

- چرا آقا همة زنها دارن از چهار طرف مي آن ، الان ميدان پر از زن و تماشاچي ميشه .

- پس برو به اين علي بگو بسه ديگه بيا پايين بابا ، ما كه تعزيه شمر در نياورديم كه .

اكثريت آن تعزيه خوانان امروزه دعوت حق را لبيك گفته اند ، اميدوارم خداوند همة آنان را بيامرزد و از دست سقاي كربلا سيرابشان نمايد. انشاءالله .

كم كم وسايل عمومي و ادوات تعزيه نيز از منزل كسي كه خادم آستان حسيني است آورده مي شود و در جايهاي خود قرار ميگيرد و سپس تعزيه خوانان كه همگي لباس هاي متناسب با نقش روز خود را بتن كرده اند بدنبال امام حسين راه مي افتند و در حاليكه علي اكبر اعلان ورود ميخواند دوري بدور كرسيهاي ميان ميدان زده و بر جايگاه خود قرار ميگيرند .

در كميجان برنامة معرفي تعزيه اجرا نميشود زيرا اغلب مردم با مشاهدة اجزاي حاضر در صحنه نام تعزيه را ميدانند و از طرفي در ايام محرم هر روز تعزية خاصي خوانده ميشود و از قديم مردم آنرا بخاطر دارند و نيازي به معرفي نمودن تعزيه وجود ندارد .

شبيه خوانان مخالف خوانان نيز با لباسهايي برنگ قرمز و تيره و با عينك و كلاه  در سمت روبروي جايگاه موافق خوانها بر كرسي تكيه مي زنند .

در جريان تعزيه هاي كميجان ، رسم منحصر بفردي ديده شده است و آن اينكه در هرمرحله از تعزيه بنا به نياز تعدادي از جوانان تماشاچي را به وسط ميدان دعوت ميكنند و آنان كه بدودسته تقسيم شده اند مطابق شأن مجلس تعزيه ، اشعار مناسبي را نوحه خواني و سينه زني ميكنند و گاهي اين سينه زني به همة تماشاچيان تسري پيدا ميكند .

در جريان تعزيه انواع لوازم پذيرايي نذري از قبيل ميوه و شيريني و شربت كه توسط نذرداران به مجلس آورده ميشود به تساوي بين زنان و مردان و كودكان توزيع ميشود و تنها امر مهم در اين جريان توزيع بي سروصدا و آرام آنست و هدف آنست كه هم نذري مردم توزيع شده باشد و هم ناظران تعزيه گلو خشك و تشنه و گرسنه نمانند .

علاوه برآن از طرف خود حسينيه نيز چاي و شير گرم به مردم تماشاگر تعزيه تعارف ميشود و همزمان با شركت در مراسم تعزيه ، تغذيه نيز انجام ميشود .

در خاتمة تعزيه نيز معمولاً امام خوان يا شهادت خوان با ذكر صلوات و دعا و سلام بر پيشگاه ائمة هدي و در خواست فاتحه به تعزيه خاتمه ميدهد .

در تعزيه هاي كميجان دعاي پاياني تعزيه بسيار طولاني و با صدق و صفا انجام ميشود و پس از ختم تعزيه در حالي كه مردم براي مصافحه و روبوسي به سمت شهادت خوان هجوم مي برند ، دسته جمعي بزيارت اهل قبور كه در مجاورت محل برگزاري تعزيه ها ست مي روند و برسر مزار درگذشتگان و شهداي دين و ميهن به فاتحه خواني مي پردازند .

 

Mohammad Komijani

هر چه ميخواهد دل تنگت بگو