تعزيه خواني در محلة سراب

پيدايش تعزيه خواني در محلة سراب<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

در حوالي سال 1337 مسيب جابريان ، اكبرآقا تجلي و چند تن از جوانان محلة سراب عيسي آباد ،  در اثر تشويق بزرگان محله ( سيد قاسم حسيني و ) شروع به شناسايي و يارگيري جوانان مستعد و فراهم نمودن مقدمات باجرا در آوردن تعزيه مي نمايند .

علت آن كار و تشويق بزرگان محله هم ، بنا به قول حاج مسيب جاويد ، اين بود كه گويا يكي از اهالي محله براي تماشاي مراسم تعزيه خواني  به محله بازار رفته بود و در جريان تعزيه ، ناظم جلسه به وي توهين كرده بود و همين امر باعث راه اندازي تعزيه خواني در اين محله گرديد .

 يارگيري با حضور آقايان محمدعلي حاجيلو ، سيد محسن حسيني ، علي صفدر عربي ، ابوالقاسم بهادري و ابراهيم بهادري ، محرم ميوه ، رمض ميوه ، قاسمعلي شاهمرادي ، يحيي محمدي و تني چند از جوانان با استعداد محل انجام و هسته اوليه شكل گرفته و تمرينات ابتدايي خود را ، پس از فراغت از كار روزانه و  شبها در منزل اكبرآقا تجلي شروع ميكنند .

پس از مدتي تمرين كه با حضور اكثريت زنان و مردان محله مورد تشويق و تماشا قرار ميگرفت ، كم كم تعزيه هاي كوچك و كم نفرات را بصورت آماتور در ميدانچه كنار مسجد باجرا در ميآورند و پس از 2 سال تمرين بالاخره جرأت اجراي يكسره تعزيه عاشورا را به خود داده و باصطلاح “ قتيل را مي برند “ .

بريدن در اينجا يعني اجرا كردن .

در طول اين جريان از انواع حمايت هاي مادي ، معنوي ، زباني ، قدمي و قلمي زنان و مردان محله برخوردار بودند و حتي زنها ميدان تعزيه را آب و جارو ميكردند و بچه ها با آوردن گليم و جننه پالاس(جل و پلاس نوعي زير انداز گليم باف را ميگويند ) ، اطراف ميدان تعزيه را مفروش و براي نشستن تماشاگران آماده ميكردند و مردان نيز هزينه تهيه ابزار و آلات و  ادوات حرب و لباس و علم و كلاهخود و غيره را فراهم ميكردند .

 

/ 0 نظر / 7 بازدید