آواز و موسيقی در تعزيه

آواز و موسيقي<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

آواي تعزيه خوان و هم صداي طبل و شيپور و ني در تعزيه در واقع همان موسيقي تعزيه است. در تعزيه ها معمولاً ، آواي تعزيه خوان از نوسان زيادي برخوردار است و بايد بتواند كنترل زيادي بر لحن صداي خود داشته باشد .

شهادت خوان در مقابل امام بگونه اي و در مقابل طفلان تشنه كام برادر بگونة ديگري و در ميدان جنگ در مقابل سپاهيان يزيد به لحن متفاوتي بايد تعزيه بخواند .

شبيه خوان زنان اهل حرم با حجب و حيا و متانت و با سوز و گداز ميخواند و كودكان با صداي هراس دار و ترسيده و آشفته بايد بخوانند ، امام اما متين و آرامش بخش و محكم و با وقار ميخواند ، شبيه خوانان اشقيا و سپاهيان يزيد ، خشم و غضب و عناد و التهاب خود را در صدايشان مي ريزند و با حركات خود گويي ميخواهند هراس ايجاد نمايند.

اگر قوانين آواز و چگونگي خواندن اشعار را از تعزيه حذف كنيم ،گويي يكي از عناصر مهم آنرا از ميان برداشته و ضمناً جنبه هنري آنرا نيز مخدوش كرده ايم و همان بلايي بر سرمان مي آيد كه بسر بنده (نگارنده) پس از خواندن نسخة مارد آمد .

صداي طبل و سنج نيز در طول تعزيه فراز و فرودهاي فراواني را متناسب با لحن گفتار تعزيه خوان و صحنة تعزيه دارد و صبر و شتاب طبال براحتي آرامش و يا هيجان را به صحنه هاي تعزيه القا مي كند و نميتوانم از ذكر نام احمد بهادري طبال و خادم بسيار قديمي مجلس سيدالشهدا يادي نكنم .

/ 0 نظر / 8 بازدید