مقدمه

 

مقدمه<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 امام حسين  مي فرمايد :

 من از براي تفريح و خوشگذراني و گردش و خودخواهي و مقام طلبي و فساد و ظلم و ستم كردن خروج نكردم ، بلكه خروج كردم تا راه اصلاح امت جدم محمد ( ص ) را طلب كنم و ميخواهم او را به معروف بخوانم و از منكرات بازش دارم و مطابق روش و سنت جدم محمد مصطفي و راه و روش پدرم علي المرتضي عمل كنم .

بعد از شهادت امام حسن مجتبي و در دوران امامت امام حسين اختناق و فشار امويان به اعلا درجة خود رسيد و معاويه از يكطرف بر فشارها و سختگيريها و از طرف ديگر بر تحميق مردمان ساده دل افزود .

اما امويان فقط به اين هم اكتفا نكردند ، بلكه در صدد ايجاد بدعت و انحراف در موازين و سنتهاي مذهبي برآمدند و كم كم مردم را به سمت جاهليت سوق مي دادند و با اين عمل در صدد خاموش نمودن فروغ معنوي برآمدند .

آنان بخيال خود مشعل عدالت را خاموش نموده و با رفتارهاي سوء آنان و وابستگانشان  آفات و آسيب هاي ناشي از گسترش علفهاي هرز ، گلستان دين را در معرض تهديد قرار داد .

 البته آنان عافل از آن بودند كه :

 چراغي را كه ايزد برفروزد

                                                                              هر آن كس پف كند ، ريشش بسوزد

با روي كار آمدن يزيد و آشكار شدن فساد و تباهي اين خاندان  و علني شدن تبه كاريهاي او و واليان دست نشانده اش ، اسلام در معرض جدي ترين خطر ممكن قرار گرفت و موضع امام حسين در برابر چنين وضعيتي برپا نمودن مشعلي بود كه راه دين و دينداران را در نمام طول تاريخ روشن نگه دارد .

مشعلي كه هم روشني بر افروزد و هم شعلة فروزان و لهيب آن ريشة ستمگران و ستمگري را بسوزاند و نابود نمايد .

و چنين شد كه امام حسين فرمود :

“ آيا نمي بينيد كه به حق عمل نمي شود ؟

 و از باطل جلوگيري به عمل نمي آيد ؟

 و در اين صورت حتماً بايد مؤمن حق جو طالب ديدار خدا و لقاي حق بوده باشد ؟

 من مرگ را جز سعادت نمي بينم

و زندگي با ستمكاران را جز ملامت و خستگي نمي نگرم . “

و از اينرو امام حسين به همراه ياران باوفاي خود كه عشق خدا را در دلهاي خود و شور و شوق جا باختن در راه حق و حقيقت را در سر داشتند ، بر عليه دستگاه ظلم و ستم طاغوت زمان قيام نمود و بساط آنرا در هم پيچيدند .

<?xml:namespace prefix = v ns = "urn:schemas-microsoft-com:vml" />آنان با خون خود كه در صحراي گرم و سوزان كربلا بر خاك ريخته شد ، نهال اسلام را بارور كردند و شيعيان با گراميداشت هر سالة آن خاطره ، روز بروز بر تنومندي آن درخت تناور بيشتر همت مي كنند .

سوگواري در حقيقت تأكيد بر درستي راهي است كه امام حسين رفته است و ما با شركت در مراسم مختلف سوگواري ، او را و راه او را تأييد مي كنيم و خودمان را نيز براي طي طريق در همان راهي كه او رفت آما ده مي كنيم .

حضرت رسول ( ص) فرموده است :

  شهادت حسين در دلهاي مؤمنين حرارتي ايجاد مي كند كه هرگز سرد نمي شود . “

/ 0 نظر / 8 بازدید